De bijzondere relatie van een vader en zijn (oudste) zoon geeft de vader een reflectie op zichzelf. Je hebt als kind maar één vadervoorbeeld gehad en denkt soms dat je dit voorbeeld niet wilt voortzetten. Als je op een gegeven moment ervaart dat je je eigen voorbeeld toch doorgeeft, wat eigenlijk zo goed als onvermijdelijk is, vraagt je zoon je om naar jezelf te kijken. In dit artikel laat ik zien wat de spiegeling van mijn eigen zoon betekende voor mijn verantwoordelijkheidsgevoel als vader.

Vastlopend patroon

Op een gegeven moment ontstond in de relatie tot mijn oudste zoon van 12 jaar een niet functioneel gedragspatroon. Hij ging zijn eigen weg zonder rekening te houden met de aanwezigheid van anderen en zonder rekening te houden met zijn eigen grenzen. Mijn reactie als vader was dat ik enorm mijn best wilde doen hem op het ‘rechte pad’ te houden. Niet zelden ontstond er daarom een situatie dat ik met overtuiging en dominantie probeerde hem duidelijk te maken wat ik dacht dat het ‘beste’ was om te doen. Hij accepteerde dit niet omdat zijn wil erg sterk is. Soms liepen deze situaties zelfs op tot aan het randje van agressie naar elkaar toe. Omdat we beiden vooral frustraties overhielden aan deze situaties voelde ik de behoefte hier verandering in aan te brengen. Eerst deed ik dit nog door dit aan mijn zoon te vragen, met dezelfde frustratie als gevolg. Tot ik snapte dat de verandering alleen bij mij vandaan kon komen.

Mijn eigen achtergrond

In mijn eigen jeugd veel onrust heb meegemaakt. Ik zag dat mijn ouders hun moeite met onze opvoeding ook probeerden op te lossen door dit van de kinderen te vragen. De frustratie die ik bij mijn eigen zoon zag voelde en herkende ik opnieuw. Hierin waren sterke onmachtsgevoelens aanwezig die niet van mijzelf waren. Dit was wat mijn eigen vader had gevoeld op moeilijke momenten als kind, man en vader.
Met dit besef ontstond bijna als vanzelf de taak en verantwoordelijkheid mijzelf verder te ontwikkelen. De pijn van mijn vader was immers niet mijn pijn en ik hoefde deze pijn niet verder te dragen. Om hier een weg in te vinden heb ik de volgende visualisatie met mijzelf gedaan.

De visualisatie

Ik heb mij voorgesteld dat ik tegenover mijn zoon stond op een voor ons beide comfortabele afstand. We keken naar elkaar en heb me gevisualiseerd welke grootte ik ten opzichte van hem had. Ik was vele malen groter en dit beeld gaf me meteen al rust. Ik heb uitgesproken dat ik de grote was en hij de kleine. Dit gaf mij het inzicht dat ik eigenlijk niets hoef te doen om de grote te zijn. Ik hoef mij niet op te blazen of dominant op te stellen om dat ik toch al verantwoordelijk was. Ik heb uitgesproken dat ik de vader ben en hij het kind. Hij mag van mij nemen en ik mag aan hem geven. Dit gaf mij het inzicht dat er een balans is waarbij ik niets van hem hoef te verwachten, maar dat ik mag geven en dat hij zelf beslist wat hij van mij neemt.

Na deze visualisatie ervoer ik veel meer rust in de relatie naar mijn zoon. Hij hoeft mij niet te zijn of dingen voor mij goed te maken die ik lastig vind in mijzelf. Hij mag zijn eigen fouten maken en zal altijd weer om hulp bij mij komen als ik mij hier onvoorwaardelijk voor open stel. Ik merk dus ook dat hij meer toenadering zoekt, de ruzies verminderen en als er wel een discussie is, dat hij mij dichterbij laat komen en ik dus ook echt invloed heb.

Laat wat van je horen

Als je iets in dit artikel herkent, ben ik geïnteresseerd in een reactie, deze kun je hieronder achterlaten. Ben jij geïnteresseerd geraakt, zou ik graag toekomstige blogartikelen met je delen, laat daarvoor hier je mailadres achter. En als je overtuigd bent geraakt dat je ook een stap wilt zetten zou ik je graag van dienst zijn in een coaching.